بازار کالا چیست؟ جایی که چیزهای فیزیکی به دارایی مالی تبدیل می‌شوند

این هفته باک/تانکی بنزین/پطرول زدید. امروز صبح قهوه نوشیدید. تلفن همراهی که در جیب شماست حاوی مس، لیتیوم و ذرات طلاست. نانی که روی میزتان است به صورت گندمی شروع کرد که در مزرعه‌ای جایی رشد می‌کرد.

چه بدانید چه ندانید، در بازار کالا مشارکت می‌کنید—چون کالاها ورودی‌های فیزیکی زندگی روزمره هستند. هر چیزی که مصرف می‌کنید، هر چیزی که استفاده می‌کنید، هر چیزی که به آن وابسته‌اید، زمانی ماده‌ای خام بود که کسی خرید و فروش کرد.

بازار سهام (جایی که مالکیت معامله می‌شود)، بازار اوراق (جایی که وام‌دهی بلندمدت اتفاق می‌افتد)، بازار فارکس (جایی که ارزها مبادله می‌شوند) و بازار پول (جایی که پول نقد کوتاه‌مدت مدیریت می‌شود) را پوشش داده‌ایم. حالا بازار چیزهای فیزیکی را پوشش می‌دهیم—مواد خامی که جهان را سوخت می‌دهند، تغذیه می‌کنند و می‌سازند.

تا پایان این مطلب، می‌فهمید کالاها چیستند، بازار چطور کار می‌کند، چه کسانی مشارکت می‌کنند، و چرا قیمت نفت، طلا و گندم آن‌طور که می‌بینید حرکت می‌کند.

کالا چیست؟ تعریف ساده

کالا یک ماده خام یا محصول کشاورزی اولیه است که می‌شود خرید و فروش کرد. نفت، طلا، گندم، مس، قهوه، گاز طبیعی، دام از نمونه‌های آنها است.

ساده: کالاها چیزهایی است که از زمین بیرون می‌آیند یا در آن رشد می‌کنند.

ویژگی تعریف‌کننده یک کالا، قابل‌تعویض بودن آن است. یک بشکه نفت خام برنت اساساً شبیه بشکه دیگر است. یک تُن گندم با همان درجه، با تُن دیگر قابل‌تعویض است. این قابل‌تعویضی همان چیزی است که کالاها را قابل معامله می‌کند—لازم نیست قبل از خرید، تک‌تک بشکه‌ها یا تُن‌ها را بازرسی کنید.

کالاها معمولاً به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند.

کالاهای سخت

این‌ها استخراج یا حفاری می‌شوند. از پوسته زمین می‌آیند. مثال‌ها: نفت خام، گاز طبیعی، طلا، نقره، مس، سنگ آهن، آلومینیوم.

تولید کالاهای سخت عموماً سرمایه‌بر است—قبل از اینکه اولین بشکه یا اونس بیرون بیاید، به معادن، سکوهای حفاری و میلیاردها زیرساخت نیاز دارید.

کالاهای نرم

این‌ها کشت یا پرورش داده می‌شوند. از مزارع، دامداری‌ها و کشتزارها می‌آیند. مثال‌ها: گندم، ذرت، سویا، قهوه، شکر، کاکائو، پنبه، گاو، خوک. کالاهای نرم به آب‌وهوا، فصل‌ها و چرخه‌های زیستی وابسته‌اند. نمی‌توانید برداشت قهوه را عجله‌ای جلو بیندازید یا رشد گندم را سریع کنید.

بازار کالا چیست؟

بازار کالا جایی است که این مواد خام خرید و فروش می‌شوند.

بازار نقدی (اسپات)

اینجا جایی است که کالاها برای تحویل فوری دست‌به‌دست می‌شوند. یک جواهرساز امروز طلا لازم دارد. یک پالایشگاه همین هفته نفت خام برای فرآوری نیاز دارد. قیمت نقدی چیزی است که یک کالا همین الان ارزش دارد، برای تحویل همین الان. بازتابی از توازن فوری عرضه و تقاضاست.

نمونه دیگر معاملات اسپات یا نقطه‌ای خرید یا فروش بیتکوین است که در همان ثانیه ارزهای دیجیتالی معامله می‌گردد.

بازار آتی (فیوچرز)

اینجا جایی است که بیشتر فعالیت‌ها اتفاق می‌افتد. در بازار آتی یا فیوچرز، خریداران و فروشندگان امروز روی یک قیمت برای تحویل در یک تاریخ آینده توافق می‌کنند—ماه بعد، فصل بعد، سال بعد.

مثال‌ها:

• یک خط هوایی سوخت جت مورد نیاز خود را برای فصل سفر تابستان برای تحویلی تابستان خریده و قیمت را الان می‌سپارد.
• یک کشاورز گندم، قیمت فروش را قبل از اینکه محصول حتی برداشت شود می‌فروشد تا در فصل برداشت تحویل دهد.
• یک سفته‌باز شرط می‌بندد که نفت شش ماه دیگر بالاتر خواهد بود.

بازارهای آتی از نظر حجم معاملات، بازارهای نقدی را کوتوله (قدو) می‌کنند. وجودشان نه به این دلیل است که همه می‌خواهند بشکه‌های فیزیکی نفت را تحویل بگیرند یا تحویل دهند، بلکه به این دلیل که تولیدکننده‌ها و مصرف‌کننده‌ها باید ریسک قیمت را در طول زمان مدیریت کنند.

معاملات کالا در بورس‌های سراسر جهان اتفاق می‌افتد. بورس تجاری شیکاگو (CME) بزرگ‌ترین است و همه چیز از نفت تا دام تا طلا را مدیریت می‌کند. بورس فلزات لندن (LME) بر فلزات صنعتی مسلط است. بورس بین‌قاره‌ای (ICE) مرکز نفت خام برنت و کالاهای نرم است. بورس آتی شانگهای به تقاضای عظیم کالای چین خدمت می‌کند.

برخلاف سهام، کالاها نمایانگر هیچ مالکیتی در یک کسب‌وکار نیستند. یک سهم اپل به شما ادعایی روی سودهای آتی اپل می‌دهد. یک بشکه نفت به شما یک بشکه نفت می‌دهد. همین. ارزش (نه اصل آن) از خود چیز فیزیکی می‌آید.

چه کسانی مشارکت می‌کنند و چرا؟

بازار کالا بازیگرانی با انگیزه‌های بسیار متفاوت را کنار هم می‌آورد. فهمیدن اینکه آن‌ها چه کسانی هستند توضیح می‌دهد که چرا بازار اصلاً وجود دارد.

تولیدکننده‌ها: کشاورزان، معدنچیان، شرکت‌های حفاری، و دامداران تولید‌کننده‌های کالاها است. کالا تولید می‌کنند و می‌فروشند تا درآمد تولید کنند. دغدغه اصلی‌شان: اگر قیمت قبل از فروش سقوط کند چه؟ یک کشاورز گندم بهار می‌کارد و پاییز برداشت می‌کند. قیمت می‌تواند در این فاصله به شدت افت کند. فروش قراردادهای آتی، قیمت را الان قفل می‌کند و در برابر کاهش محافظت می‌شود.

مصرف‌کننده‌ها و کاربران نهایی: خطوط هوایی، شرکت‌های غذایی، تولیدکنندگان لوازم الکترونیکی، پالایشگاه‌ها، شرکت‌های ساختمانی و افراد مثل من و شما مصرف کننده یا کاربران نهایی است. کالاها را به عنوان ورودی کارخانه‌ها مصرف می‌کنند. دغدغه اصلی‌شان: اگر قیمت قبل از نیاز به خرید جهش کند چه؟ یک خط هوایی می‌داند تمام سال سوخت جت لازم خواهد داشت. خرید آتی، هزینه را از قبل تعیین و قفل می‌کند و در برابر جهشی که حاشیه سود را نابود می‌کند محافظت می‌شود.

سفته‌بازان: اینها معامله‌گرانی است که از نوسان‌های قیمت دنبال سود هستند—در پلتفورم‌های مانند متاتریردر یا اخیراً حتا صرافی‌های ارز دیجیتال. سفته‌بازان هیچ‌وقت قصد تحویل گرفتن مواد خام مانند 1000 بشکه نفت یا 5000 تُن ذرت/جواری را ندارند. قراردادهای آتی می‌خرند و می‌فروشند و سبب افزایش نقدینگی در بازار می‌گردد. بدون سفته‌بازان، تولیدکننده‌ای که می‌خواهد قرارداد آتی بفروشد ممکن است خریدار پیدا نکند. سفته‌باز طرف دیگر را می‌گیرد، ریسک را جذب می‌کند و امیدوار به سود است.

پوشش‌دهندگان ریسک: شرکت‌هایی است که ریسک‌های خاص را مدیریت می‌کنند. مثلا یک تولیدکننده شکلات به کاکائو نیاز دارد. با خرید آتی کاکائو پوشش ریسک می‌کند و در برابر جهش قیمت محافظت می‌شود. یک تولیدکننده نفت با فروش آتی نفت پوشش ریسک می‌کند و در برابر سقوط احتمالی قیمت محافظت می‌شود. پوشش‌دهندگان ریسک سفته‌بازی نمی‌کنند. بیمه می‌کنند. بازار آتی بیمه‌نامه آن‌هاست.

سرمایه‌گذاران: صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌های وقفی (Endowment Funds) و سرمایه‌گذاران خرد، کالاها را به سبد سرمایه‌گذاری اضافه می‌کنند. نه برای استفاده از مس یا مصرف قهوه—بلکه برای تنوع‌بخشی (کالاها اغلب متفاوت از سهام و اوراق حرکت می‌کنند) و محافظت در برابر تورم (دارایی‌های واقعی وقتی قیمت‌ها بالا می‌روند ارزش خود را نگه می‌دارند). بیشتر سرمایه‌گذاران از طریق ETFها یا صندوق‌های مبتنی بر آتی به کالاها دسترسی دارند، نه خرید مستقیم قراردادهای آتی.

دولت‌ها و بانک‌های مرکزی. ذخایر استراتژیک نفت. صندوق‌های ثروت ملی کشورهای غنی از نفت. صندوق‌های تثبیت که درآمد کالایی را در سال‌های رونق پس‌انداز می‌کنند تا سال‌های رکود را مهار کنند. دولت‌ها هم به عنوان خریدار (ساختن ذخایر) و هم به عنوان ذی‌نفعان عمده (مالکیت شرکت‌های ملی نفت) در بازارهای کالا مشارکت می‌کنند.

کالاها واقعاً چطور معامله می‌شوند: قراردادهای آتی

بیشتر مردم بشکه‌های نفت یا کیسه‌های دانه قهوه نمی‌خرند. قراردادهای آتی می‌خرند و می‌فروشند. این کار را بیش تر معامله‌گران/تریدرهایی می‌کنند که در خانه یا دفتر نشسته است و می‌خواهد با معاملات دارایی‌های مالی سود کسب کنند.

قرارداد آتی چیست؟

قرارداد آتی () یک توافق استانداردشده برای خرید یا فروش مقدار مشخصی از یک کالا با قیمت مشخص در یک تاریخ مشخص آینده است. بورسی است. الزام‌آور قانونی است. و طوری طراحی شده که هر کسی بتواند آن را معامله کند بدون اینکه هیچ وقت کالای فیزیکی را لمس نکند.

مثال‌ها:

• یک قرارداد آتی نفت خام در CME نمایانگر 1000 بشکه است.
• یک قرارداد آتی طلا نمایانگر 100 اونس تروی است.
• یک قرارداد آتی ذرت نمایانگر 5000 تُن است.
• یک قرارداد آتی قهوه نمایانگر 37500 کیلو است.

این‌ها اندازه‌های شروع برای معامله‌گران خرد نیستند. برای مشارکت‌کنندگان تجاری طراحی شده‌اند—خط هوایی، کشاورز، پالایشگاه. اما سفته‌بازان هم می‌توانند آن‌ها را معامله کنند، و آتی از طریق حساب‌های کارگزاری برای معامله‌گران فردی قابل دسترسی است.

یک معامله آتی چطور کار می‌کند

فرض کنید که: شما معتقدید نفت بالا می‌رود. امروز، نفت خام برای تحویل سه ماه دیگر 80 دلار در هر بشکه معامله می‌شود. یک قرارداد آتی می‌خرید—1000 بشکه/برل. 80 هزار دلار نمی‌پردازید. مارجین—شاید 6000 دلار—به عنوان سپرده حسن انجام کار می‌گذارید.

(در معاملات فیوچرز/آتی شما کُل مبلغ را نیم پردازید. بلکه مارجین به عنوان ضمانت پرداخت می‌کنید.)

سناریو الف: سه ماه بعد، نفت 90 دلار است. قرارداد شما 90 هزار دلار می‌ارزد. می‌فروشیدش. سود: 10 هزار دلار، منهای کارمزد. بازدهی روی مارجین: قابل توجه.

سناریو ب: سه ماه بعد، نفت 70 دلار است. قرارداد شما 70 هزار دلار می‌ارزد. می‌فروشیدش. زیان: 10 هزار دلار. بیشتر از مارجین اولیه شما ضرر کرده اید. باید وجوه اضافی واریز کنید یا موقعیت را ببندید.

نکته: بیشتر موقعیت‌های آتی قبل از سررسید بسته می‌شوند. سفته‌بازی که آتی نفت خریده، قبل از انقضا می‌فروشد. فقط کسر کوچکی از قراردادهای آتی به تحویل فیزیکی می‌رسند—و کارگزاران اطمینان می‌دهند که معامله‌گران خرد هیچ‌وقت تصادفاً یک کامیون سویا جلوی درشان دریافت نکنند.

چه چیزی قیمت‌های کالا را حرکت می‌دهد؟

قیمت‌های کالا توسط عرضه و تقاضای فیزیکی هدایت می‌شوند—مستقیم‌تر از هر دارایی مالی دیگر. یک محصول واقعی هست. یک معدن واقعی. بشکه‌های واقعی نفت در مخازن واقعی. وقتی عرضه تنگ می‌شود یا تقاضا سرازیر می‌شود، قیمت‌ها حرکت می‌کنند—گاهی به طور خشن.

عوامل سمت عرضه

• آب‌وهوا: باران، گرمی و سردی محیط بزرگ‌ترین محرک کالاهای نرم است. یک خشکسالی در غرب میانه آمریکا برداشت ذرت را کم می‌کند. یک یخبندان در برزیل به درختان قهوه آسیب می‌زند. باران زیادی در هند محصول شکر را خراب می‌کند. آب‌وهوا غیرقابل پیش‌بینی، غیرقابل کنترل و بی‌رحم است.
• ژئوپلیتیک: جنگ‌ها، تحریم‌ها و بی‌ثباتی سیاسی در مناطق عمده تولیدکننده تأثیر مستقیم روی تولید محصولات یک منطقه است. مثلا:
  • حمله روسیه به اوکراین بازارهای گندم و گاز طبیعی را مختل کرد.
  • تحریم‌ها علیه ایران یا ونزوئلا نفت آن‌ها را از بازارهای جهانی حذف می‌کند.
  • یک کودتا در یک کشور عمده تولیدکننده مس می‌تواند قیمت‌ها را به جهش بیندازد.
• تصمیم‌های تولید: مثلا اوپک پلاس تصمیم می‌گیرد تولید نفت را کم یا زیاد کند. یک شرکت معدنی معدن بزرگی را باز یا بسته می‌کند. این تصمیم‌ها عرضه جهانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند و ماه‌ها یا سال‌ها طول می‌کشد تا معکوس شوند.
• سطوح موجودی: چقدر در انبار است؟ کشورهای مثل آمریکا ذخایر استراتژیک نفت و هند ذخایر گندم در سیلو‌ها دارد. موجودی پایین یعنی سپر کمتری در برابر شوک عرضه. موجودی بالا اختلالات را مهار می‌کند.

عوامل سمت تقاضا

• رشد اقتصادی جهانی: اقتصادهای در حال رشد کالاهای مانند سیمان/سمنت بیشتری مصرف می‌کنند. صنعتی‌سازی چین در سه دهه گذشته قدرتمندترین محرک تقاضا در تاریخ کالا بود—مس، سنگ آهن، نفت و هر چیز دیگر را در مقیاسی بی‌سابقه برای ساخت زیربناها مصرف کرد.
• صنعتی‌سازی و شهرنشینی: وقتی جمعیت‌ها از مزارع به شهرها و از فقر به طبقه متوسط حرکت می‌کنند، انرژی، فلزات و غذای بیشتری مصرف می‌کنند.
• الگوهای فصلی: تقاضای گاز طبیعی در زمستان اوج می‌گیرد (گرمایش). تقاضای بنزین در تابستان اوج می‌گیرد (فصل رانندگی). کالاهای کشاورزی از چرخه‌های کاشت و برداشت پیروی می‌کنند.
• فناوری‌های جدید: خودروهای برقی تقاضا برای لیتیوم، کبالت و مس را افزایش می‌دهند. انرژی تجدیدپذیر به نقره، سیلیکون و فلزات نادر نیاز دارد. فناوری تقاضای کالا را در طول زمان جابه‌جا می‌کند.

دلار آمریکا

بیشتر کالاها مانند فلزات و نفت به دلار آمریکا قیمت‌گذاری می‌شوند. وقتی دلار تقویت می‌شود، کالاها برای خریدارانی مانند افغانستان و پاکستان که از ارزهای دیگر استفاده می‌کنند گران‌تر می‌شوند. تقاضا سقوط کرده و قیمت‌ها هم با آن سقوط می‌کنند. وقتی دلار تضعیف می‌شود، کالاها برای خریداران غیردلاری ارزان‌تر می‌شوند. تقاضا بالا می‌رود. قیمت‌ها بالا می‌روند.

به همین دلیل معامله‌گران کالا، شاخص دلار آمریکا را کنار نمودارهای نفت و طلا تماشا می‌کنند. این رابطه بی‌نقص نیست، اما پایدار است.

سفته‌بازی

بازارهای آتی به موقعیت‌های سفته‌بازانه بزرگ اجازه می‌دهند. وقتی سفته‌بازان به طور جمعی در یک جهت شرط‌بندی می‌کنند، می‌توانند حرکت‌های قیمت را فراتر از آنچه عرضه و تقاضای فیزیکی توجیه می‌کند تقویت کنند—حداقل به طور موقت. جهش نفت در سال 2008، وقتی نفت خام به 147 دلار در هر بشکه رسید، هم محرک‌های بنیادی داشت (تقاضای قوی، عرضه محدود) و هم تکانه سفته‌بازانه. تمایز بین این دو یکی از سخت‌ترین قضاوت‌ها در معامله کالاست.

کالاهای اصلی و آنچه آن‌ها را هدایت می‌کند

همه کالاها یکسان نیستند. هر کدام ساختار بازار، بازیگران کلیدی و نیروهای محرک خودش را دارد.

نفت خام

تیل یا نفت پرمعامله‌ترین، حساس‌ترین کالای جهان از نظر سیاسی است. حمل‌ونقل را سوخت می‌دهد، به صنعت نیرو می‌دهد و خانه‌ها را گرم می‌کند. معیارهای اصلی برای قیمت گذاری نفت برنت (جهانی، برداشت از دریای شمال)، وست تگزاس اینترمدیت یا WTI (آمریکا) است. وقتی خبری از قیمت نفت میشنوید معمولا منظور نفت WTI است. نفت توسط تصمیم‌های تولید اوپک پلاس، رویدادهای ژئوپلیتیک (تنش‌های خاورمیانه، تحریم‌های روسیه)، رشد اقتصادی جهانی و داده‌های هفتگی موجودی آمریکا هدایت می‌شود. قیمت نفت روی همه چیز اثر می‌گذارد—از هزینه رفت‌وآمد شما تا قیمت غذا (هزینه حمل‌ونقل) تا شاخص‌های تورمی که بانک‌های مرکزی تماشا می‌کنند.

طلا

طلا کالایی منحصربه‌فرد در تاریخ بوده، حالا هست و در آینده خواهد بود. بخشی از فلز (جواهرات، لوازم الکترونیکی) و بخشی از دارایی پولی (ذخایر بانک مرکزی، پناهگاه امن) است. تولید سالانه معدن نسبت به کل طلای روی زمین کوچک است—برخلاف نفت که مصرف می‌شود، تقریباً تمام طلایی که تا به حال استخراج شده هنوز وجود دارد. این باعث می‌شود قیمت طلا کمتر درباره عرضه و تقاضای سالانه باشد و بیشتر درباره جریان‌های سرمایه‌گذاری باشد. طلا توسط نرخ‌های بهره واقعی (وقتی نرخ‌ها پایین یا منفی هستند، طلا—که هیچ بازدهی نمی‌پردازد—جذاب‌تر می‌شود)، دلار آمریکا، انتظارات تورمی و ترس هدایت می‌شود. وقتی مردم اعتمادشان به پول کاغذی (فیات) یا ثبات مالی را از دست می‌دهند، تقاضای طلا بالا می‌رود.

مس

اغلب «دکتر مس» نامیده می‌شود چون قیمتش به عنوان دماسنج سلامت اقتصاد جهانی دیده می‌شود. مس در ساخت‌وساز، سیم‌کشی برق، لوازم الکترونیکی و به طور فزاینده در زیرساخت انرژی سبز استفاده می‌شود. وقتی اقتصاد جهانی در حال رشد است، تقاضای مس—و قیمت‌ها—بالا می‌رود. وقتی رکود نزدیک است، مس سقوط می‌کند. چین به مراتب بزرگ‌ترین مصرف‌کننده است. کند شدن ساخت‌وساز چین، قیمت مس را تقریباً بلافاصله پایین می‌فرستد.

گندم و ذرت

این دو کالاهای اصلی غذایی جهان. گندم پرمصرف‌ترین غله در سطح جهان است. ذرت (جواری در افغانستان) برای غذا، خوراک دام و سوخت اتانول استفاده می‌شود. هر دو به شدت به آب‌وهوا در مناطق عمده کشت وابسته‌اند—غرب میانه آمریکا، روسیه، اوکراین، کانادا، آرژانتین. یک خشکسالی در هر کدام از این مناطق می‌تواند قیمت جهانی غذا را جهش دهد. جنگ‌ها هم مهم هستند: مناقشه روسیه-اوکراین صادرات گندم از دو تا از بزرگ‌ترین تأمین‌کنندگان جهان را مختل کرد و قیمت‌ها را به اوج فرستاد.

گاز طبیعی

برای گرمایش، تولید برق و فرایندهای صنعتی استفاده می‌شود. قیمت‌های گاز طبیعی به شدت منطقه‌ای هستند چون حمل گاز سخت است—به خطوط لوله یا تأسیسات گران مایع‌سازی (LNG) نیاز دارید. گاز طبیعی آمریکا (معیار Henry Hub) می‌تواند با قیمت‌های بسیار متفاوت از گاز اروپا (معیار TTF) یا LNG آسیا معامله شود. آب‌وهوا—زمستان‌های سرد، تابستان‌های گرم—تقاضا را هدایت می‌کند. ژئوپلیتیک به طور فزاینده‌ای اهمیت دارد چون گاز به کالایی استراتژیک تبدیل می‌شود.

قهوه، شکر، پنبه (کالاهای نرم)

این‌ها بازارهای کوچک‌تری هستند اما بسیار پرنوسان. قهوه به آب‌وهوا در برزیل و ویتنام وابسته است. شکر به برداشت نیشکر برزیل و باران‌های موسمی هند. پنبه با الیاف مصنوعی رقابت می‌کند و به آب‌وهوا در جنوب آمریکا، هند و چین وابسته است. کالاهای نرم بیشترین مواجهه با آب‌وهوا را در میان تمام بازارهای مالی دارند.

کالاها و ارزها: پیوند پنهان

بعضی ارزها آن‌قدر به کالاهایی که کشورشان صادر می‌کند گره خورده‌اند که معامله‌گران فارکس قیمت‌های کالا را به عنوان شاخص‌های پیش‌رو تماشا می‌کنند.

• دلار استرالیا (AUD): استرالیا صادرکننده عمده سنگ آهن، زغال‌سنگ و طلاست. وقتی قیمت سنگ آهن بالا می‌رود، AUD اغلب تقویت می‌شود.
• دلار کانادا (CAD): کانادا نفت صادر می‌کند. CAD اغلب با قیمت‌های نفت خام حرکت می‌کند. وقتی نفت جهش می‌کند، CAD معمولاً دنبال می‌کند.
• دلار نیوزیلند (NZD): نیوزیلند محصولات لبنی و کالاهای کشاورزی صادر می‌کند. قیمت‌های لبنی بر دلار کیوی اثر می‌گذارند.
• کرون نروژ (NOK): نروژ صادرکننده نفت و گاز است. کرون به قیمت‌های انرژی حساس است.
• روبل روسیه (RUB): اقتصاد روسیه به شدت به صادرات نفت و گاز وابسته است. ارزش روبل به بازارهای انرژی گره خورده—هرچند تحریم‌ها و کنترل‌های سرمایه می‌توانند پیوند کالایی را کنار بزنند.

این‌ها «ارزهای کالایی» نامیده می‌شوند. اگر فارکس معامله می‌کنید، نادیده گرفتن قیمت‌های کالا یعنی نادیده گرفتن یک محرک اصلی این جفت‌ارزها.

پُست مرتبط: کوریلیشن یا همبستگی ارز: چرا بعضی جفت‌ها باهم حرکت می‌کند؟ (و بعضی نه)

تصورات اشتباه رایج مبتدیان

«کالاها برای من زیادی پیچیده‌اند.» مبانی پیچیده آنها نیستند. آب‌وهوا، ژئوپلیتیک، عرضه و تقاضا است. یک خشکسالی عرضه گندم را کم می‌کند—قیمت‌ها بالا می‌روند. یک رکود تقاضای نفت را کم می‌کند—قیمت‌ها پایین می‌آیند. جزئیات (مکانیک رول آتی، هزینه‌های ذخیره‌سازی، کونتانگو در برابر بکواردیشن) برای متخصصان و افرادی است که در مدریت این کالا نقش دارند. با شناخت آنچه که عرضه و تقاضا را تغییر می‌دهد شما می‌توانید وارد معامله قراردهای آتی آن شوید.

«قیمت نفت فقط در بحران بالا می‌رود.» گاهی سقوط می‌کند. نفت از بالای 100 دلار در 2014 به زیر 30 دلار در اوایل 2016 سقوط کرد—در دوره‌ای از آرامش نسبی ژئوپلیتیک. در آوریل/اپریل 2020، نفت خام WTI برای لحظاتی منفی شد—فروشندگان به خریداران پول می‌دادند تا نفت را از دستشان بردارند چون ذخیره‌سازی پر بود. بازارهای کالا می‌توانند نتایجی تولید کنند که تا اتفاق نیفتند غیرممکن به نظر می‌رسند.

«طلا همیشه یک سرمایه‌گذاری امن است.» طلا پوششی در برابر چیزهای مشخص است: تورم، کاهش ارزش پول، از دست رفتن اعتماد به نهادها. تضمین نیست. طلا از حدود 1900 دلار در 2011 به زیر 1100 دلار در 2015 سقوط کرد—کاهشی بیش از 40 درصد—در حالی که بسیاری از دارایی‌های دیگر بالا رفتند. طلا هدفی در سبد سرمایه‌گذاری دارد، اما پرنوسان است، نه امن در کوتاه‌مدت.

«قراردادهای آتی فقط قمار هستند.» بازارهای آتی وجود دارند چون تولیدکننده‌ها و مصرف‌کننده‌ها باید ریسک را مدیریت کنند. کشاورز گندمی که آتی می‌فروشد تا قیمت را قفل کند، قمار نمی‌کند—از معیشتش محافظت می‌کند. خط هوایی که آتی سوخت جت می‌خرد، سفته‌بازی نمی‌کند—هزینه‌ها را کنترل می‌کند. سفته‌بازان نقدینگی‌ای را فراهم می‌کنند که این پوشش‌های ریسک را ممکن می‌سازد. کارکرد اقتصادی زیربنایی واقعی و ضروری است.

گپ آخر

حالا آخرین بازار مالی اصلی را می‌فهمید. کالاها جایی هستند که دنیای فیزیکی و دنیای مالی به هم می‌رسند—جایی که چیزهای واقعی (بشکه‌ها، بوشل‌ها، اونس‌ها) به دارایی‌های قابل معامله تبدیل می‌شوند.

پُست‌های مربوط به بازار داریم. می توانید بخوانید. انها قرار زیر اند:

• بازار سهام: جایی که مالکیت معامله می‌شود.
• بازار اوراق: جایی که وام‌دهی بلندمدت اتفاق می‌افتد.
• بازار فارکس: جایی که ارزها مبادله می‌شوند.
• بازار کالا: جایی که مواد خام دست‌به‌دست می‌شوند.
• بازار پول: جایی که پول نقد کوتاه‌مدت هر روز مدیریت می‌شود.